Vanaf één uur ´s middags 30 mei 2010 klinkt er al muziek in de Boskapel, want alle werken die er die middag uitgevoerd gaan worden, passeren nog even de revue. Hier nog een laatste aanwijzing over een inzet, de stemming of het volume, daar nog een verzoek om vooral goed te tellen, en dan moet het gaan lukken. Ondertussen zijn anderen nog druk bezig om de laatste versieringen aan te brengen, om taart en cake te snijden en natuurlijk om thee (en koffie) te zetten.
Buiten regent het flink, dus de keus tussen camping of concert is niet moeilijk. Ruim voor aanvang van het concert is het al gezellig druk in de Boskapel en als we om half drie beginnen zijn alle stoelen bezet en staan er ook nog flink wat mensen achteraan in de zaal. De jongste gast zal ruim 8 weken zijn en de oudste ruim 80+, een gemêleerd gezelschap.

Zonder verder aankondiging begint het concert met Beati Estis, een antiphonal Motet van Peter Philips, een vooraanstaande Engelse componist, organist en priester uit de 16e eeuw. Het koper ensemble speelt van links en rechts uit het orkest naar het publiek, een warme klank uit lang vervlogen tijden, het is of de instrumenten zingen en elkaar steeds antwoord geven in de muziek. Prachtig om naar te luisteren.

Hierna volgt een kort woord van welkom door onze voorzitter Jan Borgers, waarbij speciaal Jan en Eugenie Jansen verwelkomd worden, omdat Jan Jansen Musical Instruments de nieuwe hoofdsponsor van O.B.K. Zeist is.

Dan maken we een overstap naar de 20e eeuw met de Arabische Dans van Willy Ostijn. We komen met deze muziek in Oosterse sferen. Wanneer er spontaan een buikdanseres of slangenbezweerder zou zijn opgestaan, zouden we niet verbaasd hebben gekeken. Willy Ostijn schrijft over zijn eigen werk: "Ik ben altijd, zowel qua techniek als qua visie trouw gebleven aan de romantische traditie die muziek ziet als een spontane en logische ontwikkeling van een lyrische thematiek in een klassieke harmonisatie en rijke, afwisselende orkestratie."

De volgende sprong in de tijd is naar de 21e eeuw. In het Scherzo for trumpets 2003 van Stefan Johnsson is Hans Hoogeveen de solist en speelt hij met nog 6 trompettisten. Alle partijen zijn verschillend, dus moet je al muzikant erg goed opletten, want je kunt op niemand terugvallen in deze mooie, moderne en moeilijke muziek.

Weer een heel ander klank is te horen in Elegie van Yuri Pronin, gearrangeerd door Cees van Santen. Het woord Elegie heeft verschillende betekenissen die liggen tussen kort gedicht en klaagzang. Het ensemble speelt dit ook wel romantische werkje samen met Tineke van Dis als soliste op de dwarsfluit.

Dan is het alweer tijd voor pauze en is er thee en koffie en wordt er goed gegeten van de cake en de taart die door een aantal vrijwilligers speciaal gebakken is voor dit lustrum thee concert.

Na de pauze zit Anne Pagnier achter de piano om de Big Band te begeleiden bij de prachtige Ballade pour Anne van de jonge Canadese componist Guy Bergeron.

We blijven nog even bij Guy Bergeron, want hij is de arrangeur van Por una cabeza van Carlos Gardel. Deze tango is gecomponeerd in 1935. De tekst die oorspronkelijk bij het lied van deze tango hoorde ging over de paarden races en alles wat daarbij nog meer komt kijken. Wanneer je goed naar het ensemble luistert, waan je je niet alleen in de jaren 30 maar, herken je ook stukjes uit het Rondo voor viool en orkest, van Mozart.

Als we met het volgende werkje verder willen gaan, neemt de voorzitter even de leiding en hij vertelt het publiek over La Cucuracha, de kakkerlak. Het Spaantalige liedje uit Mexico stamt al uit de 15e eeuw, maar in de aangepaste tekst die het publiek mee mag zingen, heeft de kakkerlak geen sigaar maar wat marihuana nodig om verder te kunnen lopen. Het publiek zingt enthousiast met het ensemble mee, de zeer bewegelijke solopartij wordt op door Mathilde ten Buur gespeeld op de dwarsfluit.

In Tendresse pour Oboe van jonge componist Adam Mongan, lijk je soms even een stukje muziek uit de (oude) Grolsch reclame te herkennen (vakmanschap is meesterschap). De term vakmanschap is meesterschap is zeker ook van toepassing op het houtensemble wat dit prachtige werk speelt met als solist Harold Poland op de hobo.

Hierna klinkt er traditionele Roemeense volksmuziek in Spoitoresa, gearrangeerd door Bora Bilgin, uit Turkije en gespeeld door alle deelnemers van dit theeconcert.

Dan is het tijd voor een welgemeend dankwoord aan de muzikaal leider van al deze ensembles: Cees van Santen. Maandenlang is hij bezig geweest om geschikte muziek te zoeken en om muziek geschikt te maken voor de verschillende ensembles. Veel tijd heeft hij gestopt in repetities en extra repetities voor en met al deze ensembles, waarbij hij ook altijd rekening hield met de verschillende spelers, door de repetities zo in te delen, dat je nooit lang hoefde te wachten voor je aan de beurt was om te spelen. Na het overhandigen van een goede fles wijn en een bos bloemen gaan we verder met het laatste werk.

Cees van Santen geeft hierbij zelf de uitleg: de muziek is van de film El Mariachi van Robert Rodrigues. Met een budget van 7.000 dollar, de goedkoopste actiefilm die ooit is gemaakt. Omdat de film wel erg goed in elkaar zat werd hij later opgekocht door Warner Bros en Desperado is de naam van de Engelse remake van deze film. Alle muzikanten spelen mee in deze vrolijke muziek, waarbij ook het publiek maar moeilijk stil bij kan blijven zitten. Na een hartelijk applaus spelen we het werkje nog een keer als toegift.

Of het door de mooie en vrolijke muziek komt, dat weet je niet, maar buiten is het ondertussen droog geworden. Er wordt nog wat nagepraat, waarna ieder weer zijn of haar weegs gaat.
Op naar het volgende thee concert!

Tineke van Dis